Od Fuji do Nikona i od Nikona do Fuji

Przez 12 lat używałem aparatów Fuji, zaczynając od X100. Niestety, pojawienie się Nikona ZF w październiku 2023 roku spowodowało potężny atak GAS, być może najpoważniejszy od jakiegoś czasu - do tego stopnia, że zrobiłem preorder i w momencie rozpoczęcia sprzedaży dostałem swój egzemplarz. Można powiedzieć, że się udało, ponieważ wkrótce potem rozeszła się informacja, że na kolejną dostawę trzeba będzie czekać ponad 3 miesiące.

Fotografowałem wtedy X-T5 - chyba najbardziej kompletnym aparatem, jaki do tego czasu opuścił fabryki Fujifilm. X-T5 poprawił niemal wszystko, czego mi brakowało w X-T4 i niepotrzebnie dodał sensor 40MP…

Bezpośrednim impulsem do odejścia były nocne zdjęcia w Parku Nadmorskim Hitachi. Od jakiegoś czasu miałem świadomość, że Fuji nie jest championem low light. Wyniki tej wizyty oglądane w Capture One po powrocie były tak tragiczne, że doszedłem do wniosku, że czas na refleksję.

Mała klatka Fuji to nie jest aparat do cykania po ciemku, z wyjątkiem może BW. W roku 2011, gdy kupiłem x100, na rynku trudno było znaleźć coś lepszego. Od wypuszczenia X-T1 pod tym względem się właściwie niewiele zmieniło. Nie chodzi nawet, że nie FF. Toż nawet Nikon ZFc, nie mówiąc o nowszym Z50II chyba sobie lepiej radzą po ciemku, a bazowe ISO mają do 51200, a nie do 12800, jak Fuji X. Po debiucie kolejnych aparatów mogę powiedzieć, że Fuji trzyma poziom z 2016, ale że będzie pod tym względem lepiej, porzuciłem nadzieję. To najwyraźniej nie należy do priorytetów Fujifilm.

Oczywiście, jak wspomniałem, jakość jest nadal przyzwoita, ale niestety, jest porównywana z lupą w ręku przez różnych edytorów do “reszty świata”, a reszta świata poszła do przodu.

Ponieważ nie podobają mi się Canony (nie pytajcie o uzasadnienie, tak po prostu jest), a Sony od modelu A9 wzwyż, przynajmniej od 2019 zerkałem w stronę Nikonów. Gdyby Z6 miał cichszą migawkę mechaniczną, to może już dawno bym zmienił system.

Podobał mi się Z8, bo rozwiązali problem pozbywając się głośnej migawki w ogóle, ale niestety, nawet sprzedanie całego Fuji nie pozwoliłoby mi na bezpośrednią zamianę. Poza tym, nie potrzebowałem 45MP. W przypadku ZF była szansa, że uda mi się wymienić posiadaną szklarnię na ZF + + 40F2 + 28-70f2.8 albo Tamron 35-150 F2-2.8 ( tak planowałem🙂).

X-T5 vs ZF

Oto jakie zalety Fujifilm X-T5 w stosunku do Nikona ZF zanotowałem w grudniu 2023:

• Odchylany ekran w XT5 rules, to co z robili w ZF w sumie woła o pomstę do nieba.

• Mechaniczna migawka w Fuji to mistrzostwo świata - żadna firma nie ma tak cichej mechanicznej migawki. Nawet wielkie GFXy są niemal bezgłośne w porównaniu do reszty świata. Migawka elektroniczna bez rolling effect jest niestety od Z8. (właśnie uświadomiłem sobie, że w starszych generacjach nie była aż tak cicha, to mistrzostwo świata jest mniej więcej od X-H1)

• Na grupie Nikona póki co nie ma takich fajnych konkursów jak na Fujifilm 🙂

• Na pewno podczas całodziennych przedsięwzięć przyjemniej spaceruje z Fuji, niż dowolnym pełnoklatkowym aparatem.

To co nie podobało mi się w Fuji to jak wspomniałem, niestety low light. Może nie zawsze jest to tak oczywiste, jak na nocnych zdjęciach w parku. Np. po przejrzeniu rezultatów zdjęć na Tokyo Game Show 2023, podobnie jak w 2022, nie miałem powodów do narzekania. Ciemna hala, ale za to dużo świateł.

Ale nie ma co się czarować. Low light Nikona ZF jest poprzeczkę wyżej. Inne różnice w specyfikacji aparatów z mojego punktu widzenia są nieistotne - w obu aparatach są “good enough or better”.

Na tej podstawie podjąłem decyzję o zmianie aparatu, i pozbyłem się większej części sprzętu Fuji, a potem reszty - nie stać mnie było na dwa systemy.

Dla ZF początkowo miałem tylko kitowy 40m f2 oraz używany poprzez adapter obiektyw Minolta M-Rokkor 90mm f4.

Planowałem zakupy różnych obiektywów, np. takiego Tamrona 35-150, ale skończyło się na paru stałkach, a ponieważ to wszystko ciężkie, najczęściej używam 35mm 1.8S oraz Viltroxa 16mm F1.4. Czasem w torbie ląduje podpięty poprzez adapter obiektyw Minolty, który muszę przyznać, zaskoczył mnie na tyle pozytywnie, że zrezygnowałem z jego sprzedaży.

Jak zatem wypada porównanie po dwóch latach? Niestety, z powodów zapewne oczywistych nie miałem dostępu do tych aparatów jednocześnie, więc bezpośredniego porównania zdjęć zrobionych w takich samych warunkach nie mogę zrobić.

ZF i XT5 - różne porównania

Ładowarka

Zacznę od drobiazgu, czyli od ładowarki. Ładowarka Nikona nie ma nawet startu do tej oferowanej przez Fuji do nowych aparatów X-T4-5, X-H2(S). Wraz z nowymi bateriami dla XT4 Fujifilm wyprodukowało ładowarkę z dwoma slotami na baterie, czytelnym LCD, wsparciem dla PD, znakomicie działającą z wszelkimi źródłami energii. Udało mi się nawet podładować baterie z ... iPada. A tak, kiedyś iPad posłużył mi za akumulator, dzięki któremu zrobiłem jeszcze kilkadziesiąt zdjęć na koniec intensywnego dnia.

Nikon do tej pory nie miał oficjalnej ładowarki USB-C PD. Oficjalna ładowarka MH-25 jest klasyczną ładowarką zasilaną z gniazdka. Ładowarka z USB-C PD pojawiła się wraz z nowym Nikonem ZF - oczywiście płatna osobno, takie czasy.

Niestety, ładowarka ta nadal nie ma wyświetlacza LCD. Poziom załadowania baterii jest sygnalizowany ... mruganiem diody. Jak w zeszłym stuleciu. A to przecież ładowarka, którą Nikon wypuścił na rynek w październiku 2023! Trudno to nawet skomentować. W każdym razie działa.

Wszystkie dobre słowa wobec baterii i ładowarek nowej generacji Fujifilm niestety nie dotyczą starszych baterii serii NP-W126/W126S. Pomimo, że te baterie zasilają najbardziej kultowy aparat X100VI, Fujifilm nadal nie oferuje porządnej ładowarki mobilnej, wyłącznie stacjonarne. Ale to temat na inny artykuł.

Podgląd i kosz

Klawisze “Podgląd” i “Kosz” w ZF i XT-5 są w tych samych miejscach, ale zamienione miejscami. To niestety powodowało początkowo pewne problemy, związane z pamięcią mięśni wykształconą przez lata pracy ze sprzętem Fuji, ale z perspektywy dwóch lat z ZF mogę powiedzieć, że nie ma to większego znaczenia - przyzwyczaiłem się. Naciśnięcie “kosza” bez włączonego podglądu nie powoduje niczego, więc myślę, że nie ma wielkiego niebezpieczeństwa skasowania zdjęć.

Przy okazji - obiektywy też się zmienia inaczej niż w Fuji.

AF

AF w ZF jest świetne, co tu dużo mówić. Zwłaszcza rozpoznawanie obiektów. W X-T5 niezbędne było błyskawiczne przełączanie pomiędzy rozpoznawaniem oka, a trybem zwykłym. Powodem były dwa problemy:

• czasem ostrość była ustawiana w sposób przypadkowy nie na osobie z pierwszego planu, ale na jakimś ran domie bardzo odległym i bez znaczenia

• były też sytuacje, zwłaszcza w tłumie przy szerokokątnym obiektywie, albo też gdy zaczynało się robić zbyt ciemno, gdy czas reakcji był długi - XT5 nawet przez sekundę i dłużej nie mógł złapać ostrości.

Na szczęście aktywacja/deaktywacja rozpoznawania oka była przypisana do przycisku, co umożliwiało natychmiastową zmianę ustawień nawet bez oderwania oka od wizjera.

Nikon ZF pod tym względem radzi sobie lepiej, tylko w naprawdę wyjątkowych sytuacjach wyłączam rozpoznawanie obiektów.

Ostrzenie manualne

X-T5 ma różne metody wspomagania ostrzenia manualnego, ale pod tym względem Nikon ZF jest królem. Możliwe jest nawet potwierdzenie ostrości na manualnych obiektywach Leica, o ile się używa odpowiedniego adaptera z elektroniką, takiego jak TTArtizan MZ 6bit.

X-T5 jak i ZF potrafią powiększyć punkt ostrzenia w wizjerze. Ale ZF jako pierwszy aparat na świecie dostosowuje IBIS do tego punktu - wszystkie inne aparaty stabilizują centrum kadru. Za tę innowację Nikon dostał nagrodę EISA Full-Frame Camera 2024-2025.

Dodam, że w systemie Nikon Z płaszczyzna mocowania obiektywu znajduje się najbliżej matrycy w porównaniu do wszystkich innych systemów, więc teoretycznie można zaadaptować WSZYSTKO, co kiedykolwiek było i będzie na rynku.

Obiektyw Minolta M-Rokkor 90mm f4 z mocowaniem M kupiłem razem z X-Pro1, ale jakoś nigdy nie miałem okazji zrobić dobrych zdjęć tym obiektywem. Dopiero w ZF po zrobieniu zdjęć fajerwerków doszedłem do wniosku, że nie będę tego obiektywu sprzedawał.

Pomiar ekspozycji

Oczywiście sposób wykonywania pomiaru ma kolosalne znaczenie dla tego, jak zdjęcie będzie wyglądało i w jaki sposób trzeba będzie je obrabiać. Pomiar światła w większości aparatów ma tryb matrycowy, średni i punktowy. W Nikonie doszła genialna czwarta możliwość. Matrycowy pomiar ekspozycji na światła.

Czasem, gdy aparat prześwietla pewne części, zamiast kombinować z kompensacją ekspozycji (”dam -2, powinno być lepiej”), można po prostu przełączyć pomiar na ekspozycję na światła i problem się rozwiązuje. Rozwiązanie genialne w swojej prostocie i fantastyczne do nocnej miejskiej fotografii, a także w dzień, gdy jest wiele jasnych odbijających światło powierzchni.

Dla mnie robiącego zdjęcia po nocy na festiwalu w szerokich i bliskich planach o rożnym oświetleniu matrycowy pomiar ekspozycji na światła znacznie ułatwił pracę. Chciałbym mieć opcję przełączania pomiaru matrycowego/matrycowego z ekspozycją na światła na przycisku korpusu.

Mam ją na razie w menu szybkiego dostępu, które mimo że jest wygodniejsze, niż Q menu w Fuji, wymaga jednak odwrócenia uwagi i przynajmniej trzech kliknięć.

Ustawianie ISO, przesłony i czasu

To trzy podstawowe parametry, które trzeba w aparacie ustawić, aby zrobić poprawnie naświetlone zdjęcie.

Obsługa Fuji jest banalnie prosta. Dla trzech najważniejszych ustawień są trzy niezależne przełączniki mechaniczne:

• Czas (konkretny czas, AUTO, T, B, ...) - ja używałem zwykle konkretnej wartości, albo T, trybu auto nigdy.

• Przesłona ustawiana pierścieniem na obiektywie (konkretna wartość, lub AUTO) - tu też nigdy nie używam automatu.

• ISO, które też można ustawić na konkretną wartość albo AUTO. Tutaj głównie używam AUTO, choć w konkretnych sytuacjach, jak np. właśnie fajerwerki, ustawiam na jakąś wartość. Szczegółowe ustawienia AutoISO są w menu, ale podstawowy przełącznik jest mechaniczny.

Przy aparatach typu PASM trzeba się nauczyć poszczególnych trybów - tryb priorytetu przesłony oznacza, że przesłona jest ustawiona, a inne ustawienia są robione automatycznie, itp. Wydaje mi się to bardziej skomplikowane i wymaga nieco głębszego zrozumienia trybów aparatu, w którym trybie co działa, a co jest “zamrożone”.

Nikon ZF to hybryda. Czas ustawia się wygodnie pokrętłem, ale inne ustawienia już nie są tak proste.

Niestety, z przesłoną tak łatwo już nie ma. Jest małe kółko, którym można kręcić. Dla mnie to jest problem, gdyż często zmieniam tryb z małej głębi ostrości na większą. W przypadku Fuji był to obrót pierścienia na obiektywie - w ułamku sekundy mogłem zmienić przesłonę z F2 na F8. W ZF tak szybko się tego zrobić nie da. Zmiana przesłony trwa parę sekund i nie da się tego zrobić nie patrząc na aparat. Oczywiście, ten problem nie dotyczy obiektywów manualnych - o tym jeszcze wspomnę.

AutoISO niestety jest porażką. Przełącznik włączający AutoISO jest w menu. Szczęście w nieszczęściu, można dodać tę opcję do menu podręcznego, co nieco upraszcza sprawę - ale nie jest to tak łatwe jak przekręcenie pokrętła. Myślę, że AutoISO jest jednym z największych problemów ergonomicznych ZF.

Podsumowując, musiałem chwilę się zastanowić, jak ustawić aparat, by działał mniej więcej w sposób do którego byłem przyzwyczajony. Po dwóch latach przyzwyczaiłem się, i przestało mi to przeszkadzać.

Obiektywy manualne

ZF jest najlepszym aparatem do zabawy obiektywami manualnymi, nie ma żadnej dyskusji na ten temat.

Obiektywy szerokokątne

W przypadku szerokiego kąta pełna klatka ma nad APS-C miażdżącą przewagę. W tej jednej kategorii nie da się tej przewagi zniwelować. W systemie X mamy co prawda doskonały 8mm f3.5, ale do ZF też mamy obiektywy o podobnej ogniskowej. 9mm na pełnej klatce daje zupełnie inną perspektywę, niedostępną dla aparatów APS-C.

Oczywiście, to nie jest obiektyw, którego używa się na co dzień. Sporadycznie jednak można osiągnąć bardzo ciekawe rezultaty. W tej sekcji pozwoliłem sobie na zamieszczenie kilku zdjęć zrobionych obiektywem BrightinStar 9mm f5.6.

FF jednak rządzi!

Czy z z perspektywy dwóch lat warto było zmieniać sprzęt? Odpowiedź jest skomplikowana.

Technicznie, po dwóch latach mam do swojego ZF tylko jedno zastrzeżenie - X-T5 pozwalając składać wielokrotną ekspozycję w RAWach lepiej nadaje się do fotografowania fajerwerków. Pozostałem tematy ZF ogarnia technicznie jeśli nie lepiej, to przynajmniej na tym samym poziomie.

Gdzie więc wady? Co to znaczy, że aparat jest dobry?

Wydaje mi się, że dobry aparat to taki, który pozwala na wyrażenie swojej artystycznej wizji i przekazanie jej odbiorcom. Wszystkie cechy wymieniowe w specyfikacji są tylko tyle warte, o ile pozwalają na realizację powyższego celu.

Goście prowadzący PodcastyWojenne na YouTube mawiają, że wojna to system. Co z tego, że Panzer I był słaby przeciwko czołgom, skoro nigdy nie działał samodzielnie.

W fotografii jest podobnie. Fotografia to też system, i nie tylko chodzi o podział na systemy X, Z czy E. Chodzi o wspólnotę.

W ostateczności fotografia służy do komunikacji z ludźmi. To jest część wspólna wszystkich teorii na temat fotografii. Komunikacja. Fotografia jest okazją do nawiązania relacji podczas robienia zdjęć. Nie bez powodu aparat fotograficzny został nazwany przez Susan Sonntag “paszportem do gdziekolwiek”. Ale robienie zdjęć bez dzielenia się nimi, bez interakcji, dyskusji, komentarzy robienie zdjęć jest równie jałowe i nudne. To rozmowy po zrobieniu zdjęć są inspiracją i motywacją do wzięcia aparatu i zrobienia kolejnych zdjęć, może lepszych, może gorszych, innych po prostu. Zdjęcia leżące w przysłowiowej szufladzie po prostu nie istnieją.

Fenomen grupy Fujifilm Polska

Uważam, że najlepszą wspólnotę w polskim internecie udało się zbudować właśnie na grupie Fujifilm Polska.

Na grupie “Nikon Z Polska” więcej jest sprzętologii, sprzedaży, a mniej samej czystej fotografii. Wystarczy przejrzeć Wall gruze zdjęciami na każdej z grup. Na Fujifilm Polska prawie nie ma postów o sprzęcie!

Tak, wiem, że wielu uczestników Fujifilm Polska jest też na grupie Nikona, a także na innych grupach. Niektórzy nawet mnie obserwują. Ale jednak

Do tego na grupie Fujifilm Polska jest KONKURS. Uważam ten grupowy konkurs za zjawisko fenomenalne, unikalne w skali nie tylko Polski, ale może i świata.

Nagrody też są fenomenalne, ale szczerze, to nie o nie mi chodzi.

Nie ma drugiego konkursu w Polsce, a może i na świecie, który by przez cały rok tak bardzo inspirował do szukania nowych wizji, spojrzenia na rzeczywistość w nowy sposób, zachęcał do zapoznania się z twórczością mistrzów fotografii i może włączenia elementów ich stylu do swojego.

Przez kilka lat konkursu widziałem jak wielu fotografów rozwinęło skrzydła właśnie dzięki konkursowi. Systematyczny udział w konkursie jest lepszy, niż wiele szkół fotografii kreatywnej!

Dzięki temu, że w konkursie jest aż 52 etapy, konkurs wciąga. To jest jakby porównać Tour de France do jakiegoś jednoetapowego wyścigu, choćby zacnego. Każdy etap daje emocje, do samego końca też nie wiadomo, kto zwycięży w klasyfikacji generalnej.

Do tego konkursowe tematy fotograficzne począwszy od życia codziennego, przez różne formalizmy kończąc na poznawaniu dzieł mistrzów fotografii są źródłem niemal niekończących się inspiracji do dalszego rozwoju.

Szczerze mówiąc, właśnie tego konkursu mi najbardziej brakowało po pozbyciu się sprzętu Fuji. O, jak bardzo chciałem wysłać moje robione Nikonem zdjęcia na ten konkurs! Oczywiście, nikt mi nie bronił robienia zdjęć w tematach konkursowych i choćby umieszczeniu na Instagramie, ale bez możliwości ich pokazania razem z innymi TO NIE TO SAMO.

W pewnym momencie w desperacji kupiłem nawet mała kamerkę Instax Pal, który sprawił mi wiele radości i nawet umożliwił wygranie jednego z konkursowych etapów (reportaż ów można zobaczyć tu:

@uaru.amphiacantoides

Uaru Amphiacantoides on Instagram: "🇬🇧see⬇️

🇵🇱Właśnie się …

Powrót?

Dlatego też postanowiłem przynajmniej częściowo wrócić do Fuji i do grupy. Używany X-M1 trafił do mnie przedwczoraj. Do tego najtańsze dostępne regulaminowe szkło Fujifilm: XM-FL 24mm f8. Tak, dziwny może sprzęt, stary i egzotyczny obiektyw, którego prawie nikt nie używa, wydaje się, że po X-T5 to regres ;-) Jestem jednak przekonany, że można nim wiele zdziałać, a to działanie będzie źródłem czystej dopaminy.

Odpowiadając na pytanie. Technicznie z Nikona ZF jestem bardziej niż zadowolony. Są rzeczy, których aparatami Fuji zrobić nie mogłem - a ZF mogę.

Jeśli jednak, po jakimś cudownym przypływie gotówki, kupię X-E5 albo X100VI (bo obecnie te dwa aparaty mnie interesują) to głównie ze względu na konkurs właśnie. To jest warte więcej niż specyfikacje. Kochane Fujifilm Polska, naprawdę liczę, że konkurs nie zniknie, tylko z każdym rokiem będzie lepszy!

I tak przez kilka lat uczestnictwa w grupie Fujifilm Polska doszedłem do tego, że społeczność wokół danej marki zacząłem uważać za tak samo ważny element specyfikacji aparatu, jak jego fizyczne cechy.

Wychodzi na to, że niezależnie od posiadanego aparatu, zawsze tęskni się za jakimś FF. Jak nie Full Frame, to #FujiFun.

Kilka słów o X-M1 i XM FL 28mm f8

Akurat chwilowo jestem w dołku finansowym, więc wracając do Fujifilm wróciłem do klasyki, do pierwszego sensora X-Trans. Niestety nawet X-M5 jest poza moim zasięgiem, tak samo jak XF23 f/2.8.

Aparacik, który kupiłem, a który w doskonałym stanie dotarł do mnie wczoraj rano, nazywa się X-M1 i jest całkiem sympatyczny, mieści się w kieszeni kurtki. Kiedyś chciałem go mieć, ale po kupnie X-Pro1, potem X-T1, nie starczało kasy, a potem w ogóle się generacje zmieniły.

Parametry wszyscy znacie: klasyczny 16-megapikselowy X-Trans I i wszystko, co się z tym wiąże.

Ale jeszcze ciekawszy jest wyszperany przeze mnie obiektyw: Fujinon XM-FL 24mm f/8.

Ten obiektyw był sprzedawany tylko w Japonii i jest chyba najdziwniejszym ze wszystkich obiektywów Fujifilm.

Ma stałą przysłonę f/8. Zero elektroniki. Brak nie tylko autofokusu, ale fokusu w ogóle: jest ustawiony na odległość hiperfokalną od 1 m do nieskończoności. Obiektyw dokładnie według zasady „f/8 and be there!”.

Do tego dwa wbudowane filtry efektów: cross star i soft. Może zabawka, ale czasem można uzyskać ciekawe efekty.

Jako sprzedawany tylko w japońskich sklepach (podobno Amazon JP wysyłał do Europy), jest stosunkowo mało znany. Nawet niektórzy przedstawiciele Fujifilm nie wiedzieli o jego istnieniu!

A przecież był artykuł na PetaPixel. Niektórzy nawet pisali na forach, że to jedno z najlepszych szkieł do streeta. Pomyślcie tylko: zero myślenia o przysłonie i ostrzeniu, można się skupić wyłącznie na kompozycji.

Zdjęcie powyższe zostało zrobione w RAW i skonwertowane w aparacie do JPG, używając symulacji Astia z niewielką manipulacją w highlightach.

I tak będę robił. Zdjęcia w RAW, czasem będę konwertował w aparacie, czasem w Lightroomie.

Jakie są obecnie koszta takiego zestawu? X-M1 na rozmaitych aukcjach kosztuje średnio 50 000 JPY, można znaleźć oferty nieco tańsze. Mnie udało się kupić za 44 000 JPY. Korpus jest naprawdę w dobrym stanie, jedyne obtarcia występują na sankach flasha. W zestawie nie było oryginalnych baterii ani paska, o pudełku nie wspominając..

Obiektyw XM FL 24mm f8 nie jest łatwo dostać. Oczywiście o nowym nie ma co marzyć, produkcja skończyła się dawno. Na początku kosztował 11900 JPY. Gdy kupowałem ten obiektyw, cena średnia na aukcjach ebay oscylowała między 28000-38000 JPY, obecnie gdy piszę ten artykuł nie widzę żadnych aukcji.
Na japońskich platformach cena oscyluje wokół 15000 JPY, ale ofert jest tyle, że można policzyć na palcach.

Cóż, prawie nikt nie ma motywacji do sprzedaży, bo obiektyw daje wiele zabawy, a wiele dostać za niego nie można. Gdyby ktoś chciał wsparcia przy zakupie w miarę możliwości postaram się pomóc.

Wsparcie

Ten artykuł zawierał linki, głównie do produktów, które sam kupiłem i za które zapłaciłem własnymi pieniędzmi. Byłoby mi bardzo miło, gdybyście z tych linków skorzystali kupując produkty tych marek.

• BrightinStar

• TTArtisan

• Ulanzi

Oczywiście, zawsze jest możliwość postawienia kawy ;-)

Wczoraj po targach CP+ w Jokohamie poszedłem do Yodobashi Camera w Akihabara, żeby kupić najnowszy numer miejscowego czasopisma, którego marcowy numer w całości poświęcony jest fotografowaniu kwitnących wiśni. Czasopismo zakupione w Yodobashi Camera dostaje się w dwóch wersjach - na papierze i cyfrowo, co jest bardzo wygodne.

Ku mojemu zdziwieniu dowiedziałem się, że w sklepie są dostępne X100VI i to nie w żadnej loterii, jak przez ostatni rok, ale w normalnej sprzedaży po 282600 JPY, czyli w cenie normalnie rekomendowanej przez Fujifilm.

To naprawdę wielki news dla tych, którzy w Japonii planowali zakup tego aparatu, ponieważ przez cały rok był to aparat widmo, dostępny tylko w rozmaitych loteriach, o czym tu na blogu pisałem.

Dziwne tylko, że ta normalna sprzedaż nie jest ogłoszona online, bo wyszukiwanie na stronie sieciowej Yodobashi nie pokazuje żadnych wyników. Być może specjalnie nie oferują tego aparatu online, by uniknąć skalperów?

Ta wieść każe inaczej popatrzeć na inne wieści, jakoby w BicCamera także miały się pojawić X100VI - może BicCamera też w końcu rozpoczął normalną sprzedaż.

Chciałbym jednak przestrzec przed zbytnim optymizmem tych, którzy gotowi są lecieć do Japonii - przed wylotem proponuję sprawdzić, czy te aparaty jeszcze są dostępne. Najlepiej, w miarę możliwości zarezerwować w sklepie, by mieć pewność, że wycieczka nie będzie daremna.

Niestety, aparat robi się dostępny w chwili, gdy absolutnie nie mogę sobie na niego pozwolić. Szkoda.

Raz do roku w lutym odbywają się w Yokohamie targi fotograficzne. Olbrzymie hale Pacifico Convention Center goszczą zarówno największych przedstawicieli z branży, jak też całą masę drobnych wystawców. Przez cztery dni będzie można oglądać, dotykać i testować najrozmaitsze fotograficzne gadżety.

Zanim zaczniemy cieszyć się tegoroczną decyzją, zapraszam do przeczytanie kilku refleksji z poprzedniej 2024 edycji. Wybór subiektywny.

Aparat widmo - Fujifilm X100VI

Tegoroczne targi zdarzyły się tuż po ogłoszeniu przez Fujifilm wprowadzenia na rynek nowego aparatu w serii X100. W związku z tym właściwie wszystkie oczy były zwrócone na ten aparat i stanowił on główną atrakcję ogromnego stoiska Fujifilm.

Fujifilm nawet nie udawało, że jest inaczej. W części, gdzie można było podtykać aparatów, prawie wszystkie stanowiska były dla X100V, można było zobaczyć zaledwie pojedyncze sztuki X-H2S. Mimo tego, czas oczekiwania na pomacanie podobno przekraczał 30 minut. Gdy ja odwiedziłem targi, to było pierwsze stoisko, na które się udałem - trzeciego dnia przed południem udało się dostać do aparatu po zaledwie 12 minutach czekania.

Każdy z oglądających miał 5 minut. Cóż mogę powiedzieć - ręce i oczy cieszą się do pracy z tym aparatem. Odchylany ekran, IBIS to było właśnie to, czego oczekiwałem. To było najlepsze 5 minut na targach, może jeszcze obok Voigtlandera.

X100VI cieszył się ogromną popularnością w Japonii i na świecie. Tak wielką, że większość sklepów nawet nie wprowadziła aparatu do sprzedaży, tylko zorganizowała loterie w których można było wygrać, nie, nie aparat - tylko prawo do zakupu aparatu. Nie można powiedzieć, że te loterie to była fikcja. Wziąłem udział w kilku, w żadnej nie udało mi się wylosować prawa zakupu.

Obecnie nadal X100VI jest właściwie niedostępny. Kupić w normalnej cenie nie można. Największe sklepy takie jak Yodobashi wycofały się nawet z udawania, że kiedyś pojawi się w ich ofercie. Fujifilm od czasu do czasu organizuje loterie.

Skąd taki fenomen? Krąży po necie popularna opinia, jakoby to influencerzy spowodowali ten hype. Nie jestem przekonany. Przecież wśród kupujących są zupełnie różni ludzie, kierujący się najróżniejszymi motywacjami. Wydaje mi się, że sporą część stanowią użytkownicy poprzednich modeli, którzy kochają ten aparat i po prostu chcą go dalej używać, tylko z pewnymi specyfikacjami poprawionymi w porównaniu do poprzednich modeli.

Niezależnie od tego, skąd się hype wziął, w Japonii te aparaty właściwie wymiotło. Właściwie od zeszłorocznych targów nie udało mi się zobaczyć tego aparatu dosłownie nigdzie, w żadnym, nawet największym sklepie.

Cosina Voigtlander: Zaczepiste manualne obiektywy

Dla mnie stoisko Cosiny było obowiązkowym przystankiem na tragach, przede wszystkim ze względu na możliwość “pomacania” obiektywów manualnych Voigtländer, w tym niesamowitego obiektywu Voigtländer Nokton 50mm F1.

Nokton 50mm F1

Voigtländer Nokton F1 jest obiektywem legendarnym. Bardzo jasny i bardzo drogi, jest tym dla marki Voigtländer czym był Noctilux dla marki Leica. Jest tak jasny i ma taką niewielką głębię ostrości, że w praktyce mogłoby się wydawać, że jest bezużyteczny na otwartej przesłonie.

Należy przyznać, że jest to obiektyw ciężki. Jego solidność się po prostu czuje. Punkt ciężkości aparatu jest bardzo przesunięty do przodu. Trudno byłoby tym obiektywem zrobić zdjęcie trzymając aparat w jednej ręce.

Praca z tym obiektywem razem z aparatem Nikon ZF to czysta przyjemność. Wcześniej miałem doświadczenie z manualnym jasnym obiektywem Voigtländer Nokton 35mm f1.2 z aparatem Fujifilm X-T5, na tymże aparacie próbowałem także podczas poprzednich targów Voigtländer 35mm f0.9.

Nikon ZF jest znacznie lepszym aparatem do pracy z obiektywami manualnymi niż aparaty Fujifilm. Aparat ten umożliwia komfort pracy na poziomie niedostępnym obecnie dla żadnego innego aparatu. IBIS powiązany jest z punktem ustawienia ostrości, aparat rozpoznaje twarze i oczy, automatycznie ustawia punkt ostrości na oku, powiększenie dla potwierdzenia ostrości następuje wokół tego punktu ostrości. Samo to wsparcie aparatu

Jednym z punktów krytyki współczesnych Voigtländerów jest to, że tylko niewielki obrót

Nokton 40mm f1.2

Przed tymi targami rozważałem zakup tego właśnie obiektywu. Ogniskowa 40mm jest bardziej uniwersalna niż 50mm, w praktyce różnica głębi ostrości między 1.0 a 1.2 nie ma aż takiego znaczenia. Po co przepłacać?

To wszystko prawda, ale jakoś praca z 40mm jest mniej satysfakcjonująca. Wiem, że ta czterdziestka to bardzo lubiany obiektyw, ale porównując 50 i 40 - wybieram 50.

Potwierdzenie ostrości nie działało tak dobrze, jak w przypadku 50 - punkt ostrości uciekał mi gdzieś na bok i faktycznie ustawić ostrość na twarz było mi faktycznie trudniej, niż przypadku 50. Na pewno nie gorzej, niż wcześniej na Fujifilm, ale jednak.

Gdybym miał wybrać między 40 f1.2 a 50 f1 wybór niestety byłby prosty. Uważam, że Nokton 50mm F1 stoi o klasę wyżej i nie ma drugiego takiego obiektywu, który by zapewniał podobne, niemal transcendentalne wrażenia.

Apo-Lanthar 65mm f2

Ten obiektyw dla mnie był bardzo dużym zaskoczeniem. Właściwie to lepiej mi się robiło nim zdjęcia niż Noktonem 50. Też potwierdzenie ostrości,

W tym roku też stoisko Mosiny będzie jednym z moich głównych celów. Przede wszystkim mam nadzieję sprawdzić nowego Noktona 28mm 1.5. Na targach tego nie sprawdzę, ale może to być idealny obiektyw na ulicę i do fotografowania fajerwerków.

Nikon - retro i tele

Nikon promował głównie swoje aparaty retro - ZF i ZFc - oraz najnosze obiektywy 600mm i 180-600m.

Statywy i drony

W Japonii jest bardzo restrykcyjne prawo dotyczące dronów. W większości krajów na świecie drony poniżej 250g nie wymagają licencji - w Japonii ta poprzeczka zawieszona jest na poziomie 100g. Przygotowanie to egzaminu na licencję to 300000 JPY.

W wielu miejscach nawet z licencją po prostu nie ma możliwości latania. Co robić?

Odpowiedz na to pytanie znalazła firma BiRod. Potrzebny jest bardzo, bardzo wysoki statyw. W ofercie firmy znajdują się statywy o wysokości 4,5m, 7.5m, a nawet 11m.

Właśnie zainspirowany na targach CP+2023 zakupiłem taki 4,5m statyw. W roku 2024 podobną ofertę zaprezentowała firma Sirui.

Laowa - szeroko i dziwnie

Stoisko Laowa było też jednym z ciekawszych. Głównie z powodu szerokokątnego obiektywu 10mm f2.8. Drugiego tak szerokiego obiektywu o takiej jasności i w dodatku z autofokusem po prostu nie ma.

Oprócz obiektywu hiper szerokokątnego na stoisku ożna było zobaczyć całą gamę produktów.

Panasonic Lumix S

Panasonic stawia na kolory. To było widać wyraźnie podczas zeszłorocznych targów, jak i w premierach w ciągu roku, w którym S9 wraz z możłiwością stosowania LUTów było jedną z istotniejszych dla Panasonica premier.

Wystawy fotograficzne

Podczas CP+ odbyło się kilka wystaw fotograficznych. Z grubsza można je było podzielić na te, która były poświęcone poszczególnym firmom, oraz te, które były organizowane przez rozmaite kluby fotograficzne.

Podsumowania

Na pewno na targi wybrać się było warto. Obok sprzętu, można było także pooglądać wystawy, a także poznać znanych z sieci ludzi z drugiej strony globu.

Ciekawe, czym zaskoczą tegoroczne targi.

W wielu grupach pojawiają się pytania o zakupy w Japonii, zwłaszcza z uwzględnieniem sprzętu fotograficznego. Postanowiłem więc napisać mały artykulik na ten temat, do którego mógłbym w razie potrzeby odsyłać.

Nawet krótka podróż do Japonii jest okazją do zrobienia zakupów. Bywają tam rzeczy, których w Polsce nie kupimy poza specjalistycznymi i drogimi sklepami wysyłkowymi, czasem zamawiając towar bezpośrednio z Japonii, jak np. książki po japońsku albo japońskie wersje gier komputerowych. Niektóre z rzeczy dostępnych w Polce, w Japonii kupimy taniej, np. elektronikę (uwzględniając polski VAT).

Zanim zamieszkałem w Japonii, podczas swoich podróży kupiłem kilka aparatów, obiektywów i komputerów.

W tym krótkim tekście chcę podpowiedzieć kilka sposobów zakupów, które krótkoterminowym turystom mogły nawet nie przyjść do głowy.

Czy się opłaca?

Opłacalność zakupów zależy od bardzo wielu zmiennych czynników. Przede wszystkim ceny towaru w Japonii i w Polsce, kursu jena, a także od tego, czy jesteśmy w stanie zorganizować sobie odbiór paczki.

Nawet w przypadku sprzętu fotograficznego niektóre zakupy się opłacają, a inne nie. Np. według mojego doświadczenia aparaty fotograficzne bywały w Japonii znacznie tańsze, natomiast lampy błyskowe droższe.

Niestety, nie ma uniwersalnej reguły. Za każdym razem musimy po prostu wszystko policzyć.

Należy też pamiętać, że sprzęt fotograficzny kupiony w Japonii może mieć tylko japońskie menu, być pozbawiony globalnej gwarancji.

W szczególności:

• aparaty Panasonic i Sony kilka łat temu posiadały bardzo drogie wersje eksportowe z europejskim menu i znacznie tańsze wersje lokalne, które posiadały tylko japońskie menu bez możliwości zmiany.

• wszystkie zakupione przeze mnie aparaty Nikon i Fujifilm posiadały menu angielskie

Powyższe informacje mają znaczenie wyłącznie historyczne, należy po prostu sprawdzić przed zakupem pożądane przez nas modele.

Zakupy "tax free"

Co możemy kupić tax-free? Właściwie wszystko, co można z Japonii wywieźć.

Nie można kupić tax-free towarów, które ze swojej natury przeznaczone są do konsumpcji w Japonii.

Kupując aparat fotograficzny czy komputer możemy urządzenie rozpakować i używać podczas pobytu w Japonii. Kupując tax-free deklarujemy, że urządzenie zostanie zutylizowane poza granicami Japonii. Jeśli będziemy chcieli poddać je recyklingowi na terenie Japonii przed upływem 5 lat od zakupu, to zgodnie z prawem musimy zapłacić podatek japoński.

W przypadku towarów zużywalnych, takich jak perfumy, alkoholu, itp. sklepy oferują specjalne zaplombowane torby. Zgodnie z prawem nie powinniśmy ich otwierać przed opuszczeniem Japonii.

Nie można kupić tax-free towarów takich jak np. kartki telefoniczne, bilety na pociąg, bilety na koncerty, karty do japońskich serwisów internetowych, itp.

Nie można kupić tax-free w sklepach internetowych.

Zakupy tax-free można kupić tylko w sklepach, które oferują tę usługę i są odpowiednio oznaczone.

Sam zakup jest banalnie prosty. Pokazujemy sprzedawcy paszport, on wypełnia formularz, który podpisujemy, a następnie otrzymujemy zniżkę na kasie. W Japonii po prostu nie płacimy podatku zamiast go później odzyskiwać na lotnisku. Jest to bardzo wygodne.

Szukajmy tańszych alternatyw

W wielu japońskich sklepach turyści, przebywający w Japonii ze znaczkiem TEMPORARY VISITOR w paszporcie mogą bezpośrednio w sklepie ubiegać się o zmniejszenie ceny towaru o podatek konsumpcyjny, funkcjonujący trochę jak nasz VAT. W Japonii podatek ten wynosi 10%, warto więc o tym pamiętać.

Warto też jednak pamiętać, że nie zawsze jest to dobrym pomysłem. Można znaleźć sklepy, które co prawda zwrotu podatku nie oferują, ale za to towar w nich jest znacznie tańszy.　Przykładowo, kiedyś kupiony przeze mnie aparat fotograficzny w największym sklepie elektronicznym w Japonii kosztował 135000 JPY (czyli po odliczeniu podatku 124 400 JPY - wtedy podatek wynosił 8%), kilkaset metrów dalej można go było kupić za 106000 JPY , ale bez możliwości odliczenia podatku, w sklepie nie nastawionym na turystów.

Gołym okiem widać, co się bardziej opłacało. Jak znaleźć ten sklep kilkaset metrów dalej? Korzystając z przeglądarek cenowych, takich jak kakaku.com.

Zakupy online

Nie zawsze “sklep kilkaset metrów dalej” jest dobrym pomysłem. Czasem taki sklep nie akceptuje międzynarodowych kart kredytowych, albo też nie jest nam po drodze. Pozostają zakupy przez internet.

Wydaje się, że gdy ktoś przyjeżdża do Japonii na tydzień, to sprzedaż wysyłkowa jest poza jego zasięgiem. Jest to nieprawda. Japońskie sklepy i firmy przewozowe są tak solidne, że możemy zaplanować nasz zakup bardzo precyzyjnie. Zdarzało mi się robić zakupy podczas wyjazdów do Japonii trwających znacznie krócej niż tydzień.

Tak naprawdę wystarczy jeden dzień - można tak zaplanować zakupy, by odebrać paczkę pierwszego dnia pobytu - gdy kupujemy np. sprzęt fotograficzny, chcemy przecież z niego korzystać jak najdłużej i jak najwcześniej.

Najwygodniejszym sklepem do takich zakupów jest Amazon (amazon.jp). Kupimy w nim towary najróżniejsze, a choć ceny nie zawsze są na rynku najniższe, to są konkurencyjne.

Amazon sprzedaje towary własne, i towary sklepów partnerskich. Zwróćmy na to uwagę, gdyż tylko w przypadku towarów bezpośrednio ze sklepu Amazona możemy oczekiwać zaplanowania przesyłki niemal co do godziny. Amazon w niektórych miastach oferuje dostawę tego samego dnia - zamawia się towar rano, odbiera około 9 wieczorem.

Usługa odbioru towaru tego samego dnia kosztuje 350 jenów za paczkę. Czasem warto te pieniądze zapłacić, by mieć pewność, że zamówienie dotrze do nas szybko. Możemy też za około $40 wykupić tzw. Amazon Prime - wtedy za taką przesyłkę nie zapłacimy nic. Warto rozważyć w przypadku, gdy wiemy, że będziemy podróżować do Japonii często i często zamawiać z tamtejszego Amazona.

Odbiór paczki

Zakupiony online towar możemy odebrać w różnych miejscach, mniej lub bardziej wygodnych.

• u znajomych

• w hotelu

• w sklepie type konbini

Ze znajomymi trzeba sprawę uzgodnić, i nie zawsze chcemy komplikować nasze relacje odbieraniem paczki, zwłaszcza, że są lepsze i wygodniejsze metody, dzięki którym nie musimy zaciągać żadnych zobowiązań.

W większości hoteli bez problemu przyjmą paczkę dla nas. Warunki jakie muszą być spełnione, musimy mieć wcześniej w tym hotelu rezerwację. Termin dostawy paczki powinien wypaść w trakcie naszego pobytu, lub krótko przed.

Jeśli paczka może przyjść przed naszym przyjazdem, warto napisać do hotelu maila z wyjaśnieniem sytuacji. Zdarzyło mi się zamówić lampę błyskową z lotniska przesiadkowego, gdy zdałem sobie sprawę, że jej nie zabrałem, a będzie potrzebna już pierwszego dnia po przyjeździe. Nie muszę dodawać, że lampa na mnie w hotelu czekała.

Obecnie najwygodniejszą opcją jest odebranie paczki w sklepie Family Mart albo Lawson. Sklepy te są wszędzie, więc można wybrać dowolne miejsce w Japonii, w którym nam będzie wygodnie. Można to zrobić nawet wtedy, gdy podróżujemy bez żadnego planu, a odpoczywamy w kafejkach mangowych - wybieramy jeden ze sklepów na trasie naszej wędrówki. Amazon oferuje wygodną przeglądarkę współpracujących sklepów z mapą, na której wszystkie te sklepy są zaznaczone. Sklep możemy wybrać z mapy,

a wtedy wszelkie dane adresowe zostaną wprowadzone. Nie trzeba sklepu uprzedzać ani podejmować żadnych dodatkowych działań. Sklep może paczkę przetrzymać dla nas parę dni - nie musimy jej odebrać w ciągu 24h godzin.

Po odebraniu towaru przez sklep otrzymujemy maila, że towar już na nas czeka. W mailu tym znajdują się dwa numery, które są niezbędne do odebrania paczki - nie kasujmy tego maila. Obok tekstu na obrazkach wyjaśniam na obrazkach, w jaki sposób odebrać towar. Ostatnio maile zawierają kod QR, który wystarczy pokazać sprzedawcy w sklepie.

Warto zwrócić uwagę, że nie wszystkie towary mogą być odebrane w sklepie - w takiej sytuacji Amazon nie pozwoli nam na zakończenie zamówienia. Zwykle są to towary sprzedawane przez inne sklepy, a także towary wielkie gabarytowo oraz towary uznane za niebezpieczne.

Na lotnisku

Bywa, że nie chcemy zamówionego towaru nosić ze sobą podczas podróży. Na to też są sposoby.

Ostatnie zakupy możemy dokonać w strefie bezcłowej na lotnisku. Towary tam są jednak znacznie droższe, nie zostaną natomiast wliczone w limit bagażu. Wybór też jest bardzo ograniczony.

Na lotnisku też są sklepy Family Mart i Lawson - można więc zamówić towar z Amazon lub innego sklepu internetowego bezpośrednio na lotnisko. Sposób zamówienia i odbioru nie różni się niczym od opisanego powyżej.

Na zakończenie jeszcze jedno. Sklepy tradycyjne, takie jak BIC Camera oferują odbiór towaru na lotnisku. Kupując maszynę do gotowania ryżu możemy zapłacić w tradycyjnym sklepie, a towar odebrać na lotnisku.

Cło, podatki i inne opłaty

Zdumiony jestem, jak wielu ludzi nie ma absolutnie żadnego pojęcia jak działają podatki i opłaty celne, i wydaje im się, że zakup towaru w japońskim sklepie "tax-free" zwalnia z cła w Polsce. Wyjaśnijmy więc - proszę o wybaczenie, że muszę pisać tak elementarne sprawy.

JAPOŃSKIE PODATKI PŁACIMY W JAPONII. POLSKIE PODATKI i CŁA PŁACIMY W POLSCE.

Nikt w Japonii nie jest w stanie zwolnić nas z polskiego podatku (z jednym wyjątkiem, o czym dalej).

Zakup "tax-free" w Japonii oznacza po prostu, że nie płacimy japońskiego podatku konsumpcyjnego czyli odpowiednika naszego VAT. Nie ma to absolutnie żadnego wpływu na obowiązek zapłaty podatku w Polsce.

Jeśli wartość kupiony towaru przekracza 430 EUR, przyjeżdżając do Polski zgodnie z prawem powinniścmy zapłacić od tego podatek VAT w wysokości 23%. Cło płacimy tylko za niektóre towary niezależńie od VAT. Za większość towarów, które zwykle kupujemy w Japonii, nie zapłacimy cła - na pewno nie za elektronikę i sprzęt fotograficzny.

Podatek płacimy od wartości towaru, razem z podatkiem japońskim. Jeśli odliczyliśmy podatek japoński w sklepie w Japonii, to wartość towaru, od której liczymy podatek VAT, jest równa wartości towaru przed odliczeniem podatku japońskiego.

Oznacza to, że zwolnienie z podatku japońskiego zmniejsza kwotę, jaką powinniśmy zapłacić w Polsce. Gdy wartość towaru z japońskim podatkiem przekracza 430 EUR, a bez podatku wpada poniżej tego progu, zwolnienie z podatku japońskiego może sprawić, że nie zapłacimy VAT w Polsce. To jest jedyny wyjątek, o którym wspomniałem wyżej.

Zakładając, że podróżujemy prywatnie, podatek płacimy na lotnisku w Polsce. Przy opuszczaniu strefy bagażowej podchodzimy do celnika i mówimy, że chcemy zapłacić podatek. Celnik wszystko wam wyjaśni, i zapłacicie podatek w kasie.

Podatki związane z importem na firmę to tak skomplikowane zagadnienie. Warto pamiętać, że przywożąc jeden komputer kupiony "na firmę" musicie wypełnić tyle papierów, jakbyście przywozili cały kontener. Jeśli to was nie odstrasza, powinniście porozmawiać o tym ze swoim księgowym.

Przydatne linki

• - Amazon Japan (https://www.amazon.co.jp/)

• - BIC Camera](https://www.biccamera.com/)

• - Yodobashi Camera (https://www.yodobashi.com/)

• - Kakaku (https://kakaku.com/)

Podsumowanie

W tekście poruszyłem zagadnienia, które wydawały mi się istotne. Jeśli brakuje jakichś informacji, proszę o komentarz, a postaram się uzupełnić tekst.

Proszę pamiętać, że ostatecznym miejscem do sprawdzenia obowiązujących i aktualncyh przepisów są oficjalne strony rządowe.

• - Informacje o podatkach i cłach (https://www.podatki.gov.pl/clo/informacja-dla-osob-fizycznych/towary-przywozone-przez-podroznych-zwolnione-z-oplat/)

• - Informacje dla podróżujących (https://www.gov.pl/web/japonia/informacje-dla-podrozujacych)

7 czerwca na ekrany japońskich kin wejdzie film poświęcony fotografii . Jest ekranizacją mangi pod tym samym tytułem “Ashita wo tzuzuru shashinkan” 明日を綴る写真館. Angielski tytuł tej mangi to “The gallery that depicts your tomorrow”. Na język polski przetłumaczyłbym tytuł przetłumaczyć jako ”Fotogaleria zwana jutrem”

Film opowiada o relacji młodego fotografa, który dopiero wchodzi do zawodu, Igarashii Taichi (Sano Masaya), oraz starego mistrza Sameshima Takeji (w tej roli osiemdziesięcioletni Hiraizumi Sei 平泉 成).

Na plakacie filmu Hirazumi Sei trzyma w ręce Nikona ZF z przypiętym klasycznym szkłem typu Nikkor Ai, aczkolwiek trudno mi odczytać faktyczny model. Wygląda na to, że Nikon nauczył się od Fujifilm, który przez ostatnie parę lat dominowało, jeśli chodzi o product placement w różnych mangach.

Oczywiście, gdy film się ukaże, zamierzam na swojej japońskiej stronie napisać jego recenzję.

• Więcej o filmie można przeczytać na stronie: https://ashita-shashinkan-movie.asmik-ace.co.jp

• Hirazumi Sei 平泉 成 - https://en.wikipedia.org/wiki/Sei_Hiraizumi

• Sano Masaya 佐野晶哉 - https://asianwiki.com/Masaya_Sano

• Grupa idoli, do której należy Sano Masaya: https://en.wikipedia.org/wiki/Ae!_group

• Mangę można kupić tu: https://www.amazon.co.jp/-/en/あるた-梨沙-ebook/dp/B07VRMSTQ8/

• A tu, jakby ktoś naprawdę chciał, 30 plakatów filmowych (plakaty co prawda dostępne do wzięcia w każdym kinie za darmo, ale trzeba do japonii się pofatygować). https://www.amazon.co.jp/-/en/Studio-Masaya-Spells-Tomorrow-Flyers/dp/B0D11R5C7Q/

Na grupie oficjalnej grupie fejsbukowej Fujfilm X Klub Polska odbywa się niesamowicie interesujący konkurs fotograficzny. Zadania są bardzo interesujące i rozwijające fotograficznie. Jedyne istotne wymaganie to posiadanie aparatu i obiektywu wyprodukowanego przez Fujifilm.

Co tydzień jest inny temat konkursowy. W tym roku pojawiły się także reportaże, które można przygotowywać raz w miesiącu.

Niestety, zastosowany system ma dwie wady, przynajmniej dla mnie. Pierwsza jest taka, że zdarzyło mi się wielokrotnie przegapić termin zgłoszenia. Drugim problemem jest jakość interfejsu na FB - wyszukiwanie informacji jest koszmarne,

Minimum, co chciałbym mieć to powiadomienia w kalendarzu. W związku z tym przygotowałem niewielki plik przygotowałem plik ICS z planem na najbliższe tygodnie.

Plik dostępny jest tu:
📁konkurs Fujilm Polska 2024.ics

Przyjąłem konwencję, że daty i godziny są według czasu CEST. Wydarzenie ustawione jest pomiędzy 23:00-23:59. Przypomnienia są ustawione na 1 tydzień i 1 dzień wcześniej.

Jednocześnie zaznaczam, że ów plik zrobiłem dla siebie, nie mam powiązań z Fujifilm, proszę więc korzystać wg uznania na własną odpowiedzialność. 🙂

TEMATY KONKURSOWE - MARZEC i KWIECIEŃ 2024

FOTOGRAFIE POJEDYNCZE

• Do 24/03: Być modnym w czerni i bieli
  #byćmodnymwczerniibieli #2024_konkursFujiFilmX_08 #2024_konkursfoto_08

• Do 31/03: Kot czy pies

  #kotczypies #2024_konkursFujiFilmX_09 #2024_konkursfoto_09

• Do 07/04: Iluzja

  #iluzja #2024_konkursFujiFilmX_10 #2024_konkursfoto_10

• Do 14/04: Świat z poziomu chodnika

  #światzpoziomuchodnika #2024_konkursFujiFilmX_11 #2024_konkursfoto_11

• Do 21/04: Gra cieni

  #gracieni #2024_konkursFujiFilmX_12 #2024_konkursfoto_12

• Do 28/04: Wiosna w starym stylu

  #wiosnawstarymstylu #2024_konkursFujiFilmX_13 #2024_konkursfoto_13

### REPORTAŻE (5 fotografii)

• Do 31/03: Dzień jak co dzień

  #dzieńjakcodzień #2024_konkursFujiFilmX_02R #2024_konkursreportaż_02R

• Do 28/04: W uścisku pasji

  #wuściskupasji #2024_konkursFujiFilmX_03R #2024_konkursreportaż_03R

### VIDEOFOTOGRAFIE (max 10s)

• Do 28/04: For relaxing time…

  #forrelaxingtime #2024_konkursFujiFilmX_02V #2024_konkursvideofotografie_02V

Dziś w końcu ogłoszono sposób przeprowadzenia loterii aparatu Fujifilm X100VI. Okazuje się, że wzięcie udziału w loterii nie jest takie proste, a każdy ze sklepów wprowadził wiele warunków, które nie tylko mają pomóc sprawnie przeprowadzić losowanie, ale też utrudnić życie tzw. scalperom, planującym zakup tylko w celu odsprzedaży.

Wymagania

W loterii nie może wziąć udziału po prostu każdy. Aby w ogóle zgłosić się do loterii, trzeba mieć historię zakupu w danym sklepie.

W Yodobashi Camera trzeba było coś kupić pomiędzy 7 marca 2022 roku i 6 marca 2024 roku, a następnie zarejestrować ten zakup za pomocą sklepowej karty lojalnościowej. W BicCamera wymagane jest posiadanie historii zakupów między 15 marca 2022 roku a 14 marca 2024 roku.

Zauważyliście, że to są daty z przeszłości? Oczywiście, tak jest. Jest to środek zaradczy przeciwko scalperom. Wymóg posiadania historii zakupów oznacza, że nie można zapisać się do loterii w 10 różnych sklepach, jeśli nie robiliśmy w nich zakupów. W ilu sklepach z elektroniką robimy zakupy? Zwykle w jednym, góra w dwóch.

Nie można także zarejestrować do loterii wszystkich członków rodziny - tylko ci, którzy już wcześniej dokonali zakupów w danym sklepie. Rzadko bywa, że każdy w rodzinie ma kartę lojalnościową.

Wymóg, by historia była historią uniemożliwia z kolei stworzenie takowej na chybcika, kupując byle co za 1000 JPY, aby tylko się zarejestrować.

BicCamera

W BiCCamera zgłoszenia do loterii będą przyjmowane od 15 marca, od godziny 8:00, do 18 marca, do godziny 20:59.

W BiCCamera wyniki losowania zostaną ogłoszone 27 marca o godzinie 17:00. W przypadku wygranej, opłata za towar zostanie automatycznie pobrana. Można zapłacić tylko kartą, która nie wymaga autoryzacji 3DSecure. Jeśli nie uda się pobrać pieniędzy z karty, wylosowanie zostanie automatycznie anulowane.

Yodobashi Camera

W Yodobashi zgłoszenia do loterii będą przyjmowane od 18 marca, od godziny 11:00, do 21 marca, do godziny 10:59.

W Yodobashi wyniki zostaną ogłoszone 21 marca o godzinie 18:00. Zwycięzcy loterii będą mogli złożyć zamówienia do 23 marca, do godziny 23:59 - po tym czasie losowanie zostanie anulowane.

Wysyłka

W obu przypadkach wysyłka 28 marca.

5 marca minie rok, odkąd zrobiłem to zdjęcie na manifestacji antyputinowskiej w Shibuya, w Tokio.

Parę miesięcy po operacji złamanego w trzech miejscach nadgarstka, w dalszym ciągu mogąc podnieść maks 1.5kg na kilka sekund, po których ręka po prostu opadała bezwładnie . Mimo tego wymyśliłem taką oto fotografię, i mimo trudności udało mi się ten pomysł zrealizować. Fujifilm X-T4 oraz Viltrox 13mm były na granicy tego, czego mogłem jedną ręką choć przez kilka sekund utrzymać - a podczas marszu na czele kolumny nie było absolutnie żadnej możliwości skorzystania z drugiej ręki, jak podczas robienia większości zdjęć z tęgo fotoreportażu.

Trochę dziwne uczucie patrzeć na to zdjęcie, ponieważ to, że w ogóle była okazja do zrobienia zdjęcia oznaczało absolutne piekło dla tak wielu osób, znacznie poważniejsze niż jakiś tam ból złamanego nadgarstka.

Z drugiej strony, patrząc na to zdjęcie nie mogę nie odczuwać swego rodzaju satysfakcji z dobrze wykonanego fotoreporterskiego zadania - choć sam je sobie wyznaczyłem. Na tym FB widziało je może kilka osób, ale na flickr zobaczyło je ponad 10000. Jako takie, jest to jedno z moich najczęściej oglądanych zdjęć.

Nie mogę uwierzyć, że minęły już całe dwa lata odkąd to wszystko się rozpoczęło.

Zapraszam do obejrzenia całego zestawu fotografii o protestach ukraińskich w Japonii.

StandWithUkraime https://flic.kr/s/aHBqjzEF9X

Od napisania pierwszej recenzji szkła minęło kilka dni. Od czasu publikacji miałem kilka okazji by zabrać ten obiektyw na spacer i zrobić kilka zdjęć. W tym artykule postanowiłem zamieścić kilka kolejnych fotografii by pokazać, co potrafi nowe szkło.

Mimo początkowej sceptycznej reakcji spowodowanej bardziej niż średnim autofocusem, z czasem do szkła się zacząłem się przyzwyczajać, i wykorzystać jego mocne strony. Pamiętajmy, że to szkło niewielkie, tycie wręcz, w związku z czym zawsze możemy znaleźć dla niego miejsce w plecaku.

Kolejna okazja to hala budynku Minatomirai, który znajduje się ponad stacją kolejową linii o tej samej nazwie, a która łączy dworzec główny w Jokohamie z atrakcjami typu Yokohama Pacifico, gdzie odbywają się targi, czy też park rozrywki Cosmo World.

Warte podkreślenia jest, że w tych fotografiach nie stosowałem żadnych korekcji perspektywy, poza zwykłą automatyczną korektą profilu obiektywu w Lightroomie, gdyż tak jak wspomniałem w poprzednim tekście.

Co prawda, widać, że znajdujemy się za daleko w stosunku do postaci recepcjonisty, za to obiektyw umożliwia objęcie kadrem całego frontu sklepu.

Na kolejnym zdjęciu znajdują się figury Hatsune Miku i Megurine Luka w naturalnej wielkości. W naturalnej, to znaczy że zielonowłosa Miku ma 158cm wzrostu, a różowowłosa Luka 162cm. 20mm to bardzo szeroki obiektyw, ale jeszcze taki, który może od biedy posłużyć do portretu.

Spróbowałem i makro. No dobrze, pseudo-makro, ponieważ do prawdziwego makro to jeszcze dużo brakuje. W przypadku tego typu zdjęć daje się odczuć szerokość tego obiektywu i związany z tym w zasadzie brak wystarczającego rozmycia tła. Ale to nie jest wada tego konkretnego obiektywu, tylko po prostu zjawisko fizyczne, szerokie obiektywy słabo się nadają do odcinania tła.

Jaka jest moja opinia po trzech dniach użytkowania Viltroxa 20mm f2.8 Z? Na pewno znacznie lepsza, niż po pierwszym dniu. Był moment, gdy żałowałem wydania nawet tak niewielkich pieniędzy (“a mogłem oszczędzać na Laowa 10mm!)), ale wkrótce nawet polubiłem ten obiektyw, i myślę, że mimo swoich ograniczeń można nim osiągnąć całkiem przyzwoite rezultaty - a Laowa 10mm kosztuje w mojej wiosce 7 razy więcej niż Viltrox. Przyda się ten obiektyw zwłaszcza, gdy ktoś nie ma w swojej szklarni innego szerokiego obiektywu.

Starałem się pokazać najróżniejsze przykłady zdjęć. Nadal wśród przykładów brakuje takiego klasycznego miejskiego streeta.

Zdjęcia w tym artykule robiłem w Jokohamie w pobliżu Pacifico i Cosmo World, wewnątrz parku kwiatowego Hana Biyori, na stacji Akihabara.

Wybierając fotografie, skoncentrowałem się na potrzebach recenzji obiektywu - aby zobaczyć więcej zdjęć poświęconych konkretnym miejscom w Japonii, zapraszam na mój drugi blog, Japoński Brulionik.

Na zakończenie, wróćmy jeszcze na moment na ulice.

Linki

Z wielką niecierpliwością oczekiwałem zaplanowanego na piątek 23 lutego wydarzenia zapowiedzianego przez Ricoh. Miałem nadzieję, i nie tylko ja, że Ricoh ogłosi premierę nowego aparatu.

Powody były. GR3 jest niemal w niezmienionej formie sprzedawany od roku 2019. W 2021 dodano wersję z obiektywem o ogniskowej równoważnej 40mm. Wydaje się, że stworzenie oczekiwanego przez wielu aparatu monochromatycznego nie wymagałoby wielkich nakładów.

Mechanicznie mógłby się niczym od GR3 nie różnić. Z kolei obsługa plików monochromatycznych została przygotowana już dla K-3 Monochrome.

Kilka tygodni temu Ricoh Japan zrobiło nawet ankietę na temat monochromatycznych aparatów, motywacji jakie kierują ludźmi, dlaczego wolą robić czarno-białem zdjęcia aparatem monochromatycznym, a nie konwertować w postprodukcji. W ankiecie było nawet pytanie, czy odpowiadający byłby zainteresowany kupnem monochromatycznego aparatu, gdyby nie była to lustrzanka. Równolegle odbywają się targi Camera Photo Plus, a dwa dni wcześniej Fujifilm zaprezentował X100VI, który może być uważany za naturalną konkurencję dla GR. Trudno mi sobie wyobrazić lepszy moment.

Uprzedzę z góry, podczas GR Live nic nie ogłoszono. Można za to było pooglądać wszystkie dotychczasowe wersje GR.

Spotkanie koncentrowało się na dyskusjach i prezentacjach dotyczących obecnej generacji aparatów GR, oraz doświadczeń związanych z ich użytkowaniem.

Swoje prace fotograficzne i swój stosunek do aparatów GR zaprezentowało 6 zaproszonych fotografów oraz ośmiu “fanów” - amatorów, którzy się zgłosili wcześniej poprzez wypełnienie formularza na stronie internetowej wydarzenia.

Zaproszeni fotografowie mieli po 10 minut czasu, amatorzy po 3 minuty czasu. Do tego odbyły się dwie prezentacje wykonane przez pracowników Ricoh.

Wspomnę o dwóch prelekcjach.

Wśród zaproszonych gości był Suzuki Tatsuo, znany też z kolektywu fotograficznego Tokyo Void, który wcześniej był niemal ikoną Fujifilm X100. Najwyraźniej widać, że po skandalu związanym filmem reklamowym drogi z Fujifilm się rozeszły. Sam fotograf pracuje ostatnio nad połączeniem swoich zdjęć z muzyką i właśnie taką fotograficzno-muzyczną prezentację zrobił.

Jednym z prelegentów był były aktor Kyosuke Hamao. Kyosuke-san, znany między innymi z roli Eiji Kikumaru w musicalu “Książę tenisa” obecnie pracuje jako fotograf. Zauważył on, że podczas fotografowania między fotografującym a fotografowanym powstaje pewna relacja. Jeśli zmienimy aparat, to może to mieć wpływ na tę relację.

W szczególności duży aparat może spowodować, że fotografowany się wewnętrznie usztywni, i będzie chciał się zaprezentować w możliwie najlepszy jego zdaniem, niekoniecznie naturalny sposób.

Następnie aktor opowiadał, jak łatwo za pomocą GR fotografuje się naturalne emocje. Nawet fotografując Leicą nie był w stanie uchwycić naturalnego uśmiechu swojego wuja-kucharza - zawsze wychodził mu na zdjęciach zapracowany profesjonalista. Dopiero zmiana aparatu na niepozorny GR pozwoliła mu na uchwycenie tego, co chciał.

W trakcie GR Live odbyła się półgodzinna przerwa, podczas której można było porozmawiać i nawiązać nowe kontakty. Nie muszę dodawać, że ogromna większość z obecnych fotografowała GR i wcale tego nie ukrywała - ze swoim ZF mogłem się poczuć trochę nie na miejscu. Zauważyłem jednak, że niektórzy mieli Fuji, Sony, a nawet analogową Leikę M4.

Ostatnim punktem programu był panel dyskusyjny, w którym wzięło udział trzech dyskutantów: Ishii Tomohiko, Watanabe Satoru oraz Kimura Tetsushi.

Panowe Ishii i Kimura związani są z wytwórnią Ghibli. Ishii jest producentem filmowym, pracował między innymi nad takimi filmami jak Ruchomy zamek Hauru, Opowieści z Ziemiomorza, a także był producentem ostatniego filmu Miyazakiego “Chłopiec i czapla”. Można się domyśleć, że pracował blisko Mistrza, i właśnie podczas tej pracy robił dokumentację za pomocą GR3. Podczas panelu były wyświetlane niektóre zdjęcia. To było coś, gdyż nie sądzę, by te zdjęcia były wcześniej pokazywane publicznie.

Kimura Tetsushi z kolei pracuje w Muzeum Ghibli i robi zdjęcia, m. in. produktów, które można nabyć w sklepie Ghibli. Do fotografowania używa Sony A7IV, natomiast w czasie wolnym robi zdjęcia za pomocą GR.

Ostatni z dyskutantów, Watanabe Satoru jest zawodowym fotografem, autorem 10 książek, korzystał z aparatów serii GR jeszcze w epoce analoga, i potem ze wszystkich cyfrowych model GR, aż do najnowszego.

Tematem dyskusji było “życie i sub-aparat - dlaczego używamy GR?”. Dyskutowano samo pojęcie aparatu, który nie jest głównym aparatem. Dyskutanci przyznali, że bardzo niewiele jest fotografów korzystających wyłącznie z GR. Nawet ci trzej paneliści nie są wyjątkami. Do oddzielenia fotografii zawodowej od fotografii robionej dla siebie. Jako uzupełnienie profesjonalnego sprzętu w sytuacjach, gdy posługiwanie się nim byłoby niezręczne.

Twierdzenie, że fotografowanie telefonem jest impertynenckie i niegrzeczne padło w dyskusji kilka razy. Z drugiej strony, wyciągnięcie w tych sytuacjach takiego niepozornego aparatu, jak GR, powoduje zupełnie inne odczucia i reakcje.

Dwa rodzaje wydarzeń, na których ani telefon, ani profesjonalny aparat jest nie do zaakceptowania: wesela i pogrzeby. Panowie mówili jakby było to coś oczywistego, że goście na weselu nie mogą mieć aparatów fotograficznych. Z drugiej strony, fotografowanie telefonem w takich sytuacjach jest chamskie. Z kolei niewielki aparat w rodzaju GR3 jest jedynym, który w jakiś sposób jest dopuszczalny.

Tu widzę jakieś kulturowe zawiłości, których niestety, nie do końca rozumiem. Ale pójdę tym tropem, i porozmawiam z japońskimi znajomymi, co sądzą o tej sprawie.

Tu znowu pojawił się we wspomnieniach Hayao Miyazaki, który płakał na pogrzebie swojego nauczyciela. Sfotografowanie tej sytuacji telefonem byłoby niedopuszczalnie niegrzeczne, wyciąganie wielkiego sprzętu niewłaściwe, natomiast GR był właściwym narzędziem. To zdjęcie nie było pokazane.

Podczas jednej z poprzednich prezentacji, pokazano kluby użytkowników GR w Chinach kontynentalnych, na Tajwanie, w Hong Kongu, w Singapurze, a także w wielu prefekturach w Japonii.

Podczas panelu dyskusyjnego padło stwierdzenie, że w odróżnieniu od użytkowników innych marek, użytkownicy GR są bardzo aktywni wspólnotowi, jest wiele wspólnotowych aktywności. Watanabe Satoru wręcz powiedział, że nie słyszał o spotkaniach np. “użytkowników aparatów z mocowaniem Z”. Muszę powiedzieć, że ja też nie słyszałem, ale to jeszcze nie świadczy, że ich nie było. Słyszałem natomiast o spotkaniach użytkowników sprzętu Fujifilm.

Spotkanie, choć związane z zawodem, że niestety, przynajmniej na razie nie będzie nowego GR (nawet padły słowa “do zobaczenia za rok z GR3”), było interesujące i pozwoliło mi zapoznać się z kolejnymi ciekawymi postaciami japońskiej fotografii.

Na koniec nie mogło zabraknąć fotki pamiątkowej uczestników.

Kończąc ten tekst podzielę się jedną praktyczną informacją, która może się komuś przydać, jeśli przejdzie na stronę GR. Fotografując GR, w mediach społecznościowych można używać tagów #grsnaps oraz #shootgr_<nazwa miasta>, np. #shootgr_tokyo.

Tagi z nazwą miasta pozwalają na oszacowanie liczby użytkowników. Najwięcej GRów jest w Londynie, Tokio jest na drugim miejscu. Zastanawia niska pozycja Nowego Yorku - podobno stolicy streetu.

Niestety, mam okazję zweryfikować, że najnowsze urządzenie firmy Godox X-Nano nie działa w chwili obecnej z aparatem Nikon ZF. Urządzenie nie jest rozpoznawane przez aparat.

Trwają prace diagnostyczne utrudnione tym, że Godox nie dysponuje ZF.

Użytkownikom Nikona ZF mogę na razie poradzić, by nie szli tę drogą i wstrzymali się z zakupem przynajmniej do pierwszego większego oficjalnego update’u.

V-350

V-350 współpracuje z ZF bez problemu.

Przetestowałem też V350-N w trybie master z TT350-F jako satelitą. W takiej konfiguracji nie ma żadnych problemów we współpracy, wszystkie tryby, które miałem okazji testować działają bez problemu.

Nikon oprócz doskonałych stałek serii S wypuścił dwa niewielkie, bardzo tanie, a porządne obiektywy - 40mmf2 oraz 28mmf2.8. Niestety, dla ogniskowych poniżej 28 są już tylko bardzo drogie obiektywy serii S: 24mm i 20mm. Tanich ultraszerokich obiektywów po prostu brak.

Cena Viltroxa wynosi 158 USD w oficjalnym sklepie Viltroxa, w Japonii jest sprzedawany za 23700 JPY a w Polsce oficjalna cena to 899 PLN.

Viltrox 20mm f2.8 Z wygląda jak rodzeństwo wspomnianych Nikkorów. Jest prawie identycznego rozmiaru, zrobiony z podobnego plastiku, jak wersja standardowa. Od dwudzistkiósemki jest na oko niecały centymetr dłuższy. Ze wspomnianymi Nikkorami dzieli rozmiar filtra, co jest ogromnym plusem - do wszystkich trzech obiektywów 40, 28 i 20mm można używać jednakowych filtrów o średnicy 52mm.

Pole widzenia odpowiada z kolei obiektywowi Viltrox 13mm dla APS-C. Niestety, nawet po krótkich testach mogę ocenić, że komfort pracy nowym Viltroxem ustępuje zarówno trzynastce, jak też Nikkorowej parze.

AF - lasciate ogni speranza

Nie tylko nie ma cudów, jest małe rozczarowanie. Dawno, oj dawno nie korzystałem z obiektywu AF, na którego autofokusie równie nie mógłbym polegać - przypomniały mi się czasy Fujifilm X-Pro1 z czasów sprzed pierwszego poważnego upgrade’u firmware’u. Trudno mi powiedzieć, czy kłopoty wynikają z niedostosowanego firmware’u i czy kiedyś zostaną poprawione.

Co tu dużo mówić, AF 20mm f2.8 wypada blado zarówno w porównaniu do Viltroxa 13mm na Fuji X, jak też i do Nikkorowskiego przyrodniego rodzeństwa. Oba Nikkory zachowują się może nie rewelacyjnie, ale przyzwoicie. O ile Viltrox 13mm na Fuji XT5 działał prawie bez zarzutów - jednym wyjątkiem było rozpoznawanie twarzy podczas fotografowania tłumu - i to nie była koniecznie wina obiektywu, gdyż gubił się i XF16-55 - to V20 gubi się właściwie w każdej sytuacji.

Bardzo często obiektyw szuka ostrości wyraźnie przesuwając szkła w te i wewte, nawet przy banalnej prostej sytuacji fotografowania budynku po drugiej stronie ulicy. Większość testów przeprowadziłem o zmierzchu, tym niemniej nie były to jakieś trudne zdjęcia i taki Nikkor 28 potrafi błyskawicznie ustawić ostrość.

Podczas fotografowania przejeżdżającego pociągu zupełnie się pogubił, nie tylko nie złapał ostrości, ale stracił całe 2 sekundy na próby od nieskończoności do zbliżenia zanim pozwolił zrobić nieostre zdjęcie - oczywiście, w tym czasie pociąg już dawno sobie pojechał.

Nie jest to problem aparatu, gdyż dokładnie w tych samych warunkach zdjęcie Nikkorem 28 udaje się zrobić bez większego wysiłku.

Zastosowanie

Obiektyw jest mały, lekki, poręczny. Do tego tani, zatem wrzucenie do torby w celu użycia, gdy chcemy mieć nieco szersze ujęcie nie jest problemem, ani nie kosztuje dużo. Niestety, problematyczny autofokus narzuca pewne ograniczenia w korzystaniu z obiektywu.

Fotografia krajobrazowa

O ile nie widzę problemy z wykorzystaniem obiektywu do krajobrazu, architektury i podobnych statycznych zdjęć. Oczywiście, pewnie nie można się spodziewać jakości, jak z wielokrotnie droższego obiektywu Nikkor S, ale w zależności od okolo

Pamiętać trzeba o dość silnym winietowaniu.

Fotografia uliczna

Nieco bardziej zniuansowane jest zastosowanie tego obiektywu do fotografii ulicznej. Nie ma co liczyć na AF - to prosta droga do straconych kadrów.

Czy to znaczy, że do fotografii ulicznej V20 się nie nadaje? Nadaje się, ale trzeba znać jego ograniczenia i nauczyć się je obchodzić. Można go używać także w fotografii ulicznej, ale z większą ostrożnością, używając prefocusa na jakiś nieruchomy element albo w ogóle w trybie manualnym.

Wykrywanie twarzy z obiektywem działa, ale obawiam się, że podobnie jak przy przejeżdżającym pociągu aparat stwierdzi nagle, że trzeba poprawić ostrość, i w efekcie będzie jej szukał przez kilka sekund kompletnie rujnując okazję uchwycenia decydującego momentu.

Podumowując, nie można Viltroxa 20mm z czystym sumieniem polecić do fotografii ulicznej, chyba, że fotograf dokładnie wie, co robi - ale wtedy nie potrzebuje przecież polecenia, prawda?

Obiektyw jest mały, lekki, więc wrzucenie go do torby, czy wsunięcie do kieszeni kurtki by użyć go w tych rzadkich przypadkach, gdy 28mm nie wystarcza, nie jest problemem.

Jakość obrazka i winietowanie

O jakości obrazka nie chcę się zanadto rozpisywać, jakie zdjęcia można robić, zamiszczam trochę przykładów.

Problemem jest winietowanie. Robienie zdjęć w RAW daje tę zaletę, że można popchnąć podczas edycji w górę lub w dół o parę przesłon. W przypadku V20 tego typu operacje powodują, że winietowanie staje się bardzo wyraźnie widoczne. Nie jest to problem tylko tego obiektywu - Nikkory 28 i 40 też nie są od tego wolne, choć w mniejszym stopniu.

Przez lata korzystając z takich obiektywów jak XF16-55 dla Fujifilm takich problemów z winietowaniem przy edycji w zasadzie nie spotkałem. Cóż, trzeba będzie zainwestować w obiektywy serii S, a na razie po prostu pamiętać, że winietowanie sprawia, że edycja RAWów nie jest tak swobodna.

Software

Adobe Lightroom Classic poprawnie rozpoznaje obiektyw i stosuje jakieś korekcje - wyłączenie profilu powoduje wyraźniejszą winietę.

DXO Pure Raw proponuje skorzystanie z konwersji dla obiektywu Nikkor 20mm f2.8D. Niestety, plguin DXO w Lightroomie się wysypuje pod koniec pracy, więc efektu nie mogłem ocenić.

Capture One nie miałem możliwości sprawdzić.

Podsumowanie

Zalety

• cena

• cena

• cena

• rozmiar i waga

• rozmiar filtra taki sam jak w Nikkorze 28 f.2.8 ii Nikkorze 40mm f2

Wady

• powolny i nieprzewidywalny autofokus

• bardzo duże winietowanie

Dla kogo?

Viltrox 20mm f2.8 Z to jest obiektyw dla kogoś, kto

• potrzebuje szerokiego obiektywu, ale nie chce kupować drogiego Nikkora 20mm f1.8 S

• fotografuje krajobrazy, architekturę, wnętrza lub inne statyczne obiekty

• przy fotografii bardziej dynamicznej, umie skompensować brak szybkiego AF sposobem robienia zdjęć (pre-focus, itp)

Zdecydowanie nie jest to obiektyw dla kogoś, kto potrzebuje szybkiego i solidnego AF.

Alternatywy?

• Szerokokątne i ultraszerokokątne obiektywy manualne. Na rynku jest szeroki wybór tych obiektywów, także znacznie szerszych, niż Viltrox 20mm f2.8., co może dać ciekawe kreatywne możliwości. Przykładowo, ultraszeroki BrightinStar 9mm f5.6 , który umożliwia zrobienie zdjęć naprawdę unikalnych, jego brat bliźniak 7artisans 9mm f5.6, rozmaite obiektywy Laowa, w tym także 9mm f5.6.

• Wkrótce będzie dostępny Laowa 10mm f2.8 z autofokusem.

• W tym roku ma być także dostęny dla mocowania Z Viltrox 16mm f1.8, który jest bardzo chwalony przez użytkowników Sony. Przedłużający się okres oczekiwania na wersję Z oznacza jednak najprawdopodobniej jakieś trudności.

• przez adapter i za nieco większe pieniądze: Nikkor AF 20mm f2.8D

• za dużo większe pieniądze: Nikkor 20mm f1.8 S

Wszystkie alternatywy są droższe.

Druga część recenzji:

Piszę innego bloga, na tematy japońskie (Japoński Brulionik). Ostatnio zacząłem zamieszczać troch materiałów, które czytelników nie zainteresowanych fotografią mogą znudzić.

Dlatego też postanowiłem reaktywować bloga ściśle fotograficznego. Tu będzie tylko o fotografii. Nie prezentacja prac, ale o obiektywach, aparatach, AI, książkach fotograficznych.

Szukając dobrej nazwy przypadkowo znalazłem niezłą domenę i postanowiłem nazwać moją publikację Fotograficznym Blogiem. Niestety, ze względu na ograniczenia platformy musiałem dodać subdomenę i w końcu zrobił się Ten Fotograficzny Blog.

Nie najgorzej chyba? 🙂

Część tego bloga będzie prywatna. Nawet pisanie głównie dla siebie i na tematy dziwne i niszowe potrzebuje trochę zachęty w postaci choćby tej prenumeraty.

Jednym z pierwszych tekstów będzie porównanie aparatów Nikon ZF oraz Fujifilm XT5.

Subscribe now

Przypadkiem kupiłem ładowarkę i dwa akumulatory o zupełnie nieznanej mi do tej pory nazwie Enegon. Cena zestawu to równowartość około 60 PLN.

Tak naprawdę potrzebowałem ładowarki na USB, ponieważ zapomniałem, że można ładować H1 za pomocą zewnętrznego akumulatora USB-C PD. W zestawie była ładowarka i dwa akumulatory. 

Jak się wspomniany zestaw sprawdza w praktyce?

Ładowarka

Działa. Udało mi się za jej pomocą załadować zarówno oryginalne jak i dołączone do zestawu baterie. Z ładowarką po USB mam złe doświadczenia, kupiona wcześniej ładowarka firmy Neewer po prostu nie działała.

Ładowarka Enegon podłączona do Macbooka Pro(2017) za pośrednictwem adaptera HooToo ładuje tylko jedną baterię. Włożenie drugiej baterii powoduje zatrzymanie ładowania. Jedna bateria ładuje się bezproblemowo.

Czas ładowania nie jest dłuższy niż przy oryginalnej ładowarce.

Baterie

Działają zdumiewająco dobrze. W pewnym sensie, razem z aparatem X-H1 sprawdzają się lepiej niż oryginalne NP-W126 (bez S).  Oryginalne baterie starego typu powodują wyświetlanie się komunikatu, że lepiej jest stosować baterie NP-126S, co jest dość upierdliwe - testowane przeze mnie zamienniki tego nie powodują. 

Niejaką wadą w stosunku do oryginalnych baterii jest brak pomarańczowych oznaczeń pomagających w prawidłowym włożeniu baterii. Ale oryginalne baterie Fuji w początkach produkcji miały dokładnie ten sam problem. 

Czasu działania dokładnie nie mierzyłem. Jednego dnia wykorzystałem 1 baterię oryginalną plus oba zamienniki (oryginalne były głębiej w plecaku).

Dla porównania, podczas jednego dnia spędzonego w zeszłym tygodniu na targach od 9-17  też zeszły mi prawie trzy oryginalne baterie. 

Podsumowanie

Zastanawiam się, czy nie kupić jeszcze jednego zestawu ładowarka plus 2 baterie.

Odejmując cashback i 3-letnie opcjonalne ubezpieczenie, wyszło mniej więcej tyle, za ile chodzą używane. 

Możliwe, że gdyby normalnie w sprzedaży był już dostępny Viltrox 85 1.8, to bym się na niego zdecydował. Tymczasem na razie, a sezon na kwiaty się kończy, więc…  

Wiem, że tradycja nakazuje zrobić zdjęcie obiektywu i go zamieścić na grupie, a poza tym za zdjęcie obiektywu albo  na stole, albo np. na krześle, dostaje się  pięć razy więcej lajków od zdjęć robionych tymi sprzętami, ale niech tam. 😜

Trochę nietypowo, bo do streeta głównie 23 używam, ale samo się prosiło. 

Więcej zdjęć 90 będzie po weekendzie, jak będę miał więcej czasu na obróbkę.

Wczoraj kurier przywiózł mi paczkę, w której znajdowały się trzy filtry rozmiaru 49mm:

- UV
- ND1000
- CPL

Filtry otrzymałem w zamian za zarejestrowanie się jako użytkownik obiektywu Laowa 9mm. Po wypełnieniu pocztówki znalezionej w pudełku do otrzymania przesyłki upłynął prawie miesiąc. Obiecuję sobie dużo zwłaszcza po ND1000, choć wymyślenie, do czego zastosować 9mm + ND1000 trochę mi zajmie.

Niestety, filtry te nie pasują do żadnego oryginalnego obiektywu Fuji.

Zdjęcie dołączone do tego posta jest zrobione obiektywem Laowa 9mm, ale nie powstało przy użyciu żadnego z wyżej wymienionych filtrów. Czas na testy dopiero nadejdzie.

Lato to w Japonii okres ogromnych upałów, ale też okres matsuri, czyli festiwali. Właściwie codziennie coś się dzieje.

Matsuri, oprócz tego, że zawiera pierwiastek religijny, jest kolejnym dobrym powodem, by się zabawić. Bo po dobrej pracy należy się dobra zabawa - a żeby dobrze pracować, trzeba się od czasu do czasu dobrze zabawić. 

Matsuri często organizowane jest przez lokalną świątynię. Zdjęcia w tym reportażu przedstawiają festiwal, który odbywa się na początku sierpnia w Honganji, świątyni znajdującej się tuż obok słynnego targu rybnego w Tsukiji.

Taniec, często wokół yagura 矢倉, czyli zbudowanej specjalnie na potrzeby festiwalu drewnianej wieży-podestu na którym usadowieni są muzycy, może po prostu wyrażać radość, ale też i ma powiązanie z kultem przodków. 

W sierpniu w Japonii jest okres Święta Zmarłych, w tym roku 13-16 sierpnia. Tańcząc cieszymy się, że dzięki wysiłkom i poświęceniu naszych przodków jesteśmy, gdzie jesteśmy, powodem do radości jest też to, że dzięki odprawieniu rytuałów mogliśmy ulżyć naszym przodkom w zaświatach. Ściśle biorąc, Bon-Odori to taniec w trakcie O-Bon, ale nazwę tę stosuje się też w innych okresach - podczas wspomnianego festiwalu spiker wyraźnie zapowiadał Bon-Odori.

Matsuri to też solidne jedzenie - niekończące się rzędy kramów z jedzeniem. Trudno jednak jeść i trzymać aparat. 

Honganji Matsuri odbywa się na dziedzińcu przed świątynią. Obmycie rąk w specjalnym baseniku przy bramie ma zapewnić przede wszystkim czystość rytualną przed wejściem na teren świątyni. 

Bywa, że takie matsuri kończy się pokazem ogni, hana-bi 花火 czyli kwiatów z ognia. Nie tym razem, Honganji Matsuri kończy się zwyczajnie. Równo o godzinie 9 wieczorem ogłaszany jest koniec zabawy, ze względu na zbliżającą się ciszę nocną.

Wkrótce zgasną główne światła i lampiony. Zanim to się stanie, grupki znajomych pośpiesznie robią selfie, popularnym miejscem wydaje się tablica z wymienionymi patronami świątyni.

Do pracy przystępują służby porządkowe. Wydaje mi się jednak, że niektóre stoły są składane przez samych gości.